“The meaning of life is to find your gift. The purpose of life is to give it away.” Pablo Picasso
Ik heb iets wezenlijks gevonden wat ik graag met jullie wil delen. Levende lessen over wat écht is. Wat vitaliteit is. Wat gezonde organisatie is. Afgelopen winter en voorjaar heb ik op mogen trekken met schapen. En ik heb zoveel geleerd! Eindeloos veel paralellen met organiseren van leven in de brouwerij.
Allereerst de wol. Ongekend supermateriaal. Eindeloos sterk. De vezels van wol kunnen twintigduizend keer buigen zonder te barsten. Katoen maar drieduizend keer en kunststof 75 keer. Wol is flexibel. Het blijft sterk en vitaal. Met een echt wollen vest ben je voor 20 jaar klaar. Wol reinigt zichzelf. Het stinkt niet. Het leeft gewoon mee. Met wol heb je het niet koud. En als het heet is houdt het je koel. Het reguleert de temperatuur. Hoe knap is dat? Wol als voorbeeld voor duurzaam en flexibel samenwerken? Buigzaam als wol? Ik kan me voorstellen dat als je goed naar ons DNA kijkt en naar het DNA van wol.. wat zouden we zien?
En dan het vet. In de wol zit Lanoline. Dat kun je er uit laten slingeren en dan heb je een spulletje wat een heilzame werking heeft waar geen wondermiddel tegen op kan. Wat zou er gebeuren als we een aantal projecten in de slingermolen leggen en kijken wat de essentie is die overblijft? De waarde daarvan is een essentiële bijdrage in de organisatie.
De geur. Waar ter wereld ruik je een zoete geur die zo diep doordringt in je hersenen dat eenvoud ineens een optie is. Wat maken we het vaak ingewikkeld. Met je neus in de wol plof je met de voeten op de aarde. Op je eigen plek.
De schapen zelf. Als je een schuur binnenstapt met schapen doet dat iets met je. Net zoals je vanzelf begint te fluisteren als je de Kathedraal van Chartres binnen stapt, zo ervaar je bij de schapen ook de stilte. Bijna als iets waar je je in kunt wikkelen. Waar je tegen aan kunt leunen. Waar je je aan op kunt laden. De zoete geur van hooi en het geluid van kauwen. In organisatie dan misschien het tikken van de vingers op de labtop. Op gepaste afstand en toch met elkaar. Soms moet er heel even wat geduwd worden, een kleine reorganisatie in de ordening en daarna wordt er weer rustig verder gegeten. Geen gedoe. No hard feelings.
Schapen zijn doortastend. Deze lente mocht ik bij het lammeren zijn. Na de bevalling likte een schapenmoeder haar lam schoon en moedigde zij het aan om rechtop te staan. Twee minuten later stond het lam inderdaad op vier poten en was het onderweg naar de melk. Zo zacht en zoekend, het nieuwe lam en zo kordaat en richtinggevend moeder schaap, prachtig om te zien. Leiden en volgen. Leiderschap nemen en leiding aannemen. Geven en nemen in balans.
Nu lopen de schapen buiten. En kun je mee op pad. Net als in een organisatie vertrekken we vanuit A en gaan we onderweg naar B. De route staat niet vast. Het einddoel wel. We gaan wandelen in de duinen van Noord Holland. Er komen in 2018 weer momenten waarop we gaan lopen. Er kunnen 8 mensen mee per keer.
Wil je mee? Stuur mij dan een mailtje n.j.horzelenberg@gmail.com. Dan stuur ik je de verdere informatie. Heerlijk om dit geschenk te delen.