Vandaag heb ik het gewoon gedaan. Net als die kleine meisjes van 4,5,6 jaar uit volle borst en met bijpassende armgebaren gezongen; ‘Laat het los, laat het gaan, het roer moet om, ja dat moet. Laat het los, laat het gaan.’ Een koningin die met armgebaren haar eigen wereld creëert. In het geval van de Disneyfilm een ijspaleis. Creatiekracht in beeld gebracht: ‘in elk kristal weerklinkt de echo van mijn geest’. Mooi gevonden. En zo krachtig zíjn we ook. De tekst werkt aanstekelijk en wie wil dat nu niet. Een eigen wereld scheppen, vrij van pijn, angst en onzekerheid. Een wereld waarin we alle ongemakkelijke gevoelens buiten sluiten en niet op eieren hoeven te lopen.
‘Om los te laten, moet je eerst verantwoordelijkheid nemen’, las ik in een boek over de oude Hawaïaanse levenskunst Ho’oponopono . Los laten en verantwoordelijkheid nemen, een interessante combi. Ik vroeg me af wat ze daarmee bedoelden en las verder. Die oude Hawaïanen zeggen; ‘jij bent de enige die verantwoordelijk is voor de dingen die er in jouw leven gebeuren.’ Hmmm, mooi is dat. Ik weet niet of ik dat nu zo fijn vind. Ik kan er toch niets aan doen dat anderen mij een rot-gevoel bezorgen?
Die oude Hawaïanen zeggen dat wat buiten jezelf ligt, in feite een weerspiegeling is van iets in jezelf. Net als een dia op de muur. Op het moment dat die daar geprojecteerd is, kun je er een luie stoel voorzetten, maar dan verschijnt het beeld op de stoel. Of je kunt de muur gaan overschilderen, of met een hamer te lijf gaan, maar het beeld verdwijnt daar niet mee. Je moet naar de projector en onderzoeken of je de dia kunt vervangen.
Maar hoe vervang je nu een dia in je projector? Hoe doe je dat? En dan kom ik terecht bij een boeddhistische yogi uit India, Tilopa. Ik heb jaren de zin bij me gedragen die hij gaf aan zijn geliefde leerling Naropa toen ze samen zwommen in de Ganges: ‘laat los, Naropa’. Nét een ander lied dan dat van Disney. Tilopa legt uit: ‘Je bent niet gebonden door wat je waarneemt, maar door wat je vast houdt. Laat daarom lòs, Naropa!’ .
Misschien maakt dat wel het verschil, het Loslaten van Disney en het Loslaten van Tilopa. De een streeft naar geluk en sluit daarvoor dingen uit. En de ander streeft naar vrede en sluit daarvoor alles in.
Want eigenlijk weten we het ook wel. Niets verdwijnt door je ervan af te keren. Hoe mooi je je nieuwe wereld ook maakt, of hoezeer je je wereld probeert te beschermen. Er komt een moment dat dat wat je niet wilde, op je deur komt kloppen. Ook in de Disney film. Uiteindelijk kómt de liefde, in de vorm van haar zus en de sneeuwpop, binnen, en móet ze wel toestaan. Dat doet zeer, scherpe pijn. En die pijn staat ze toe. En wat er dan gebeurt in de film is het zelfde als waar de Hawaïanen het over hebben: tranen zijn smeltwater en het ijs ontdooit. De dia verandert en de wereld krijgt een nieuwe kleur. Heerlijk om dan het liedje van de gesmolten ijskoningin te zingen:
‘T is grappig dat wat afstand, zo snel weer inzicht gaf.
Want de vrees die mij steeds voort joeg, glijdt nu al van mij af.
Ik ga opzoek naar wie ik ben. Verleg de grenzen die ik ken.
Geen goed of fout, telt hier voor mij. Ik ben vrij.
Laat het los, laat het gaan.”
bronnen:
http://www.songteksten.nl/songteksten/365740/frozen–disney-/laat-het-los.htm
De genezende kracht van Ho’ oponopono Dr. Luc Bodin- Nathalie Bodin – Jean Graciet
http://www.prajnaparamita.nl/texts/mahamudra/