Heb je een vraag? Neem contact met me op
06-232 11 351

Nirmala

Duidelijkheid graag!

By

Als alles duidelijk is, is het duidelijk. En op de een of andere manier willen we steeds meer dat het duidelijk is. Dan weten we waar we aan toe zijn. Dan lijkt het systeem te ontspannen en kan er gewerkt worden. Mensen willen aan de slag. Net als paardjes voor een karretje. Bij duidelijkheid beginnen ze al te trekken voordat de richting duidelijk is.

Onduidelijkheid geeft ongemak. Onrust. Roept vragen op die direct opgelost moeten worden. Want anders dan…

Onrust jaagt voort. En met succes! Want éven een tandje bij, éven aanjagen en je best doen en je hebt het weer op orde. Het is weer duidelijk en je weet weer waar je aan toe bent. Duidelijkheid is verslavend.

Het lijkt alsof het normale tempo ondertussen omhoog gaat en mensen steeds sneller in actie gaan en de tussenruimtes tussen de duidelijkheden langzaamaan kleiner wordt. Onduidelijkheid omarmen wordt een belediging. Is klantonvriendelijk, is niet ‘goed’. Er is druk op het direct oplossen van een probleem. Daar lijkt inmiddels iedereen het wel mee eens. Sneller aanpakken, oppakken, oplossen omdat de hang naar duidelijkheid een spurt heeft genomen.

Ik pleit voor de tussenruimte! Voordat je gaat rennen, beet gaat pakken, op gaat losssen, éven wachten! Éven de onduidelijkheid omarmen en genieten van het feit dat het even níet duidelijk is. Níet af. Níet opgelost. Dat er een gat is gevallen. Een barst. Een crack.. ‘Goh’ … Éven met ogen dicht en sensen: Wát is hier nu éigenlijk aan de hand? Wat is nu het appél? Éven voelen welke kant je innerlijke kompas uit slaat. ‘Ja’ zeggen als ‘het klopt’.  Als je vóelt dat het klopt. Dan is het rustig. En zet je de trap tegen de muur en doe je wat je moeD doen.

Reis van de held

By

Van A naar Etwas. Samen een nieuwe route uitvinden. Zelfsturend op avontuur.
Dit doet me denken aan het boek van Joseph Campbell ‘De held met de duizend gezichten’. Over helden die zich buiten de gebaande paden begeven. Mensen zoals jij en ik, die op pad gaan voor iets beters, iets zoeters, iets helers. Mensen die beproefd worden, ten onder gaan, gered worden en leren om hulp te vragen. Het zijn helden die tot het gaatje gaan en nooit, nooit! opgeven. Mythes en verhalen die ook voor ons nu werken als de draad van Ariadne, die wij kunnen volgen om niet verstrikt te raken in ons eigen labyrint van dagelijkse verstrikkingen en belemmeringen.

Zijn we niet allemaal helden? Volgens Joseph zijn we een held als we erin geslaagd zijn om ons “door onze persoonlijke en plaatselijke historische beperkingen heen een weg te banen”. Makkelijker gezegd dan gedaan. Zeker als je kijkt naar wat er allemaal gaande is in de wereld om ons heen. Maar ook in onszelf. Aanwezig blijven in de ontmoeting, de draak in de ogen kijken.  Niet afhaken maar doorpakken. Risico’s nemen. Gehechtheden opgeven. Maar juist ook de andere kant beoefenen; moed hebben om los te laten, je over te geven, toe te staan. Je kwetsbaar durven opstellen. Fouten durven maken. In een put terecht durven komen in het vertrouwen dat je er weer uit komt.

Om je eigen pad te volgen, daar is een beetje moed voor nodig. Moed om van de gebaande weg af te wijken. Niet direct de verwachtingen volgen, je neiging achterna, maar juist datgene doen wat nieuw voor je is. Verder gaan dan de eerste omheining. Ontdekken dat er meer is dan wat je dacht dat er was…

 

Hé, zo kan het ook

By

 

Het gaat mij om leven in de brouwerij. En volgens mij hou je de boel levend als je je open blijft stellen voor het nieuwe, het andere, het onverwachte. Hé, zo kan het ook. Als je alles al weet, zit je vast. Fixed. Dan gebeurt er niet zo veel meer. Ookal ziet het er soms heel druk uit. Op een diepere laag sta je stil. Je weet toch al hoe het gaat. Of hoe het uit gaat pakken. En, zie je wel, je krijgt weer gelijk.
Maar hoe zou het zijn als je vraagtekens gaat stellen bij wat je zegt. Of bij de vanzelfsprekendheden van je omgeving. Wat als je je af gaat vragen of dat nou eigenlijk wel zo is? Als het ware opnieuw verwonderd gaan kijken en luisteren? Hoe zo?
Dat kan dan wel even wat ongemakkelijk worden. Net als die fietsers die eigenlijk niet konden stoppen. In top-outfit en met top-materialen de rem niet meer konden vinden. Waar zit die ook al weer. Maar hoe gaaf is het dan óm te remmen en stil te staan. En ineens een andere wereld te zien. Het was leuk om tijdens de wandeling met de schapen op 27 aug de reacties te zien. Soms geërgerd. Maar soms ook vrolijk en verrast. ‘O, ja’. ‘Dit is er ook nog’. Of, ‘zo kan het ook’. En, ‘wat mooi eigenlijk’. Herinneringen aan vroeger die ergens onderweg waren kwijtgeraakt.
Je hoeft alleen aan de rem te trekken. Niet mee te gaan met je neiging. De vanzelfsprekende beweging éven stoppen… en dan… Ineens is de ruimte van de kudde aanwezig in je werkkamer.

Leiderschap en schapen

By

Beste leiders in organisaties in verandering,

Vraag je je af hoe je je vakantie inzichten mee kunt nemen naar je organisatie? Hoe je de ruimte die je hebt ervaren werkbaar kunt maken in jouw organisatie? Hoe je jezelf leert kennen als instrument?

27 augustus gaan we weer op pad met de schapen en kun je mee!

In juli zijn we met een eerste groep op pad geweest en zijn er mooie inzichten opgedaan op het gebied van leiderschap, verandering en natuurlijk organiseren. Een paar inzichten die zijn opgedaan:

“De ervaring die mij het sterkste is bijgebleven is het moment dat we “verkeerd” waren gelopen (aan het einde van de tocht) en ik de kudde heb kunnen omdraaien. Ik stond voor de kudde en zei: ‘STOP’ en hield mijn handen opzij  (ik gebruikte mijn lichaam en was aanwezig in mijn lichaam). Ik merkte dat de kudde stopte, dat ik hier van onder de indruk was. De volgende stap wist ik niet. Want hoe ga ik nu zorgen dat ze omdraaien op het redelijk smalle kustpaadje? Ik vroeg ‘wat nu?’ Daar was de herderin die gaf mij aan om door de kudde heen te lopen en dat zo dan de schapen omdraaien. Dit was totaal niet in mijn opgekomen. Het was voor mij een bijzondere ervaring om dat te doen. Deze ervaring is mij sterk bijgebleven. Het was ook mooi om te ervaren dat het lukte, de omdraaiing naar het pad waar we heen moesten.”

“Mijn belangrijkste inzicht was: leiderschap gaat soms over macht (honden die bepalen wat de richting is), maar vaker over: voorgaan. Een paar stappen voor de troepen uit lopen én contact houden. Op de beste momenten voelt dat als flow. Het is geen democratisch proces, de leider bepaalt de richting. Maar de leider doet dat niet om macht uit te oefenen, maar omdat dat nou eenmaal zijn taak is. In die zin is er wel gelijkwaardigheid tussen schapen en herder, ieder zijn taak.”

“De uitnodiging aan het begin van de tocht, om gewoon aanwezig te zijn,  mét de schapen en niet in het hoofd, leek te werken. Geen geweldige leiderschapsopdrachten. Of andere projecten.  Was het daardoor saai? Of niet inspirerend? Ik denk eerder andersom. Waar veranderingen in organisaties vaak gepaard gaan met stress en gedoe konden we nu aansluiten bij het ritme van de schapen. Vandaaruit aansturen en bijstellen ging soepel.”

“Zodra de leider echter om de bocht verdween, of z’n veters ging strikken of ging twijfelen over de route, maakte de kudde rechtsomkeert; Hoezo naar B? We gaan terug naar A! Wij hadden het dan niet meer voor het zeggen. De kudde als geheel was vastgelopen. Zelfs met vier of vijf mensen kregen we het geheel dan niet in de goede richting. Op zo’n moment lieten de honden zien wie er de baas was en snel werden de neuzen de juiste richting op gestuurd. Een beetje drang en dwang op z’n tijd hield de juiste beweging er in. Leiders die hun tanden laten zien.”

Ga je mee een dag op avontuur? Je eigen inzichten opdoen en jezelf leren kennen als instrument?

27 augustus is er weer een mogelijkheid. De schapen hebben dan hun huidige veld kort gegeten en zijn weer toe aan een nieuwe klus. We lopen in de duinen van Noord Holland van Noordwijk richting Wassenaar. Het is ongeveer vijf uur lopen in een meestal gewoon en soms even snel tempo. Er zijn hectische momenten onderweg. Bijvoorbeeld met oversteken. Of over de boulevard. Dan zijn de honden aan zet. Maar ook rustige stukken door de duinen. Het gaat over flexibel zijn, aanpassen aan wat de kudde doet of wil, zorgen voor overzicht en dat het veilig en goed blijft. Leren van het zijn in de kudde, de dynamiek van een groep en hoe die beweegt. Het is niet zwaar, maar een goede conditie is wel handig, want door de duinen lopen is toch anders. Tussendoor houden we een paar keer een pauze om te eten. En te herkauwen. We gaan er een hele dag over doen. Een grappig gegeven: de tijd werkt anders op zo’n dag.

Ga je mee? De kosten zijn 75 euro per dag (excl. BTW). Stuur dan een mailtje naar n.j.horzelenberg@gmail.com. Mocht je even willen overleggen: schroom niet om te bellen.

Tot ziens! Harte groet, Nirmala

 

Leren van schapen

By

“The meaning of life is to find your gift. The purpose of life is to give it away.” Pablo Picasso

Ik heb iets wezenlijks gevonden wat ik graag met jullie wil delen. Levende lessen over wat écht is. Wat vitaliteit is. Wat gezonde organisatie is. Afgelopen winter en voorjaar heb ik op mogen trekken met schapen. En ik heb zoveel geleerd! Eindeloos veel paralellen met organiseren van leven in de brouwerij.

Allereerst de wol. Ongekend supermateriaal. Eindeloos sterk. De vezels van wol kunnen twintigduizend keer buigen zonder te barsten. Katoen maar drieduizend keer en kunststof 75 keer. Wol is flexibel. Het blijft sterk en vitaal. Met een echt wollen vest ben je voor 20 jaar klaar. Wol reinigt zichzelf. Het stinkt niet. Het leeft gewoon mee. Met wol heb je het niet koud. En als het heet is houdt het je koel. Het reguleert de temperatuur. Hoe knap is dat? Wol als voorbeeld voor duurzaam en flexibel samenwerken? Buigzaam als wol? Ik kan me voorstellen dat als je goed naar ons DNA kijkt en naar het DNA van wol.. wat zouden we zien?

En dan het vet. In de wol zit Lanoline. Dat kun je er uit laten slingeren en dan heb je een spulletje wat een heilzame werking heeft waar geen wondermiddel tegen op kan. Wat zou er gebeuren als we een aantal projecten in de slingermolen leggen en kijken wat de essentie is die overblijft? De waarde daarvan is een essentiële bijdrage in de organisatie.

De geur. Waar ter wereld ruik je een zoete geur die zo diep doordringt in je hersenen dat eenvoud ineens een optie is. Wat maken we het vaak ingewikkeld. Met je neus in de wol plof je met de voeten op de aarde. Op je eigen plek.

De schapen zelf. Als je een schuur binnenstapt met schapen doet dat iets met je. Net zoals je vanzelf begint te fluisteren als je de Kathedraal van Chartres binnen stapt, zo ervaar je bij de schapen ook de stilte. Bijna als iets waar je je in kunt wikkelen. Waar je tegen aan kunt leunen. Waar je je aan op kunt laden. De zoete geur van hooi en het geluid van kauwen. In organisatie dan misschien het tikken van de vingers op de labtop. Op gepaste afstand en toch met elkaar. Soms moet er heel even wat geduwd worden, een kleine reorganisatie in de ordening en daarna wordt er weer rustig verder gegeten. Geen gedoe. No hard feelings.

Schapen zijn doortastend. Deze lente mocht ik bij het lammeren zijn. Na de bevalling likte een schapenmoeder haar lam schoon en moedigde zij het aan om rechtop te staan. Twee minuten later stond het lam inderdaad op vier poten en was het onderweg naar de melk. Zo zacht en zoekend, het nieuwe lam en zo kordaat en richtinggevend moeder schaap, prachtig om te zien. Leiden en volgen. Leiderschap nemen en leiding aannemen. Geven en nemen in balans.

Nu lopen de schapen buiten. En kun je mee op pad. Net als in een organisatie vertrekken we vanuit A en gaan we onderweg naar B. De route staat niet vast. Het einddoel wel. We gaan wandelen in de duinen van Noord Holland. Er komen in 2018 weer momenten waarop we gaan lopen. Er kunnen 8 mensen mee per keer.

Wil je mee? Stuur mij dan een mailtje n.j.horzelenberg@gmail.com. Dan stuur ik je de verdere informatie. Heerlijk om dit geschenk te delen.

Laat je verstoren

By
Ik zat in de trein, verzonken in mijmeringen over spiegels en projecties en hoe kwetsbaar het is om de ander als jezelf te zien. Laat staan toe te staan. Toen de conducteur omriep dat we bij station Ede-Wageningen waren. Dat er om 9:15 uur een stoptrein naar Amersfoort zou vertrekken van spoor 3 er dat er ook nog een andere trein klaar stond. Op spoor 4.
Ik had de neiging om mijn oren te sluiten. Ik was net zo lekker bezig in mijn gedachten. Verstoord keek ik op. Doordenken had geen zin. Ik was van mijn denkpaadje gehaald.
Oké dan. Ik gaf me over en liet mijn mijmeringen over spiegels en projecties los. Haalde adem en keek eens rond. Ik zag de mensen om me heen en keek door het raam naar buiten. Waar was ik eigenlijk? En wat was het eigenlijk mooi weer.
De wereld trok open. Dankbaar voor de waarneming van alles wat nog meer is, reed ik verder. Realiserend dat de conducteur me net een spiegel had voorgehouden. Mijn gedachtenwereld een fragment van wat IS.
Is dit wat Frederic Laloux in zijn boek ‘Reïnventing Organizations’ bedoelt met de overgang van ‘oranje-, groen bewustzijnsniveau’ naar ‘evolutionair-cyaan bewustzijnsniveau’? Wanneer we leren ons ‘zelf’ los te zien van ons Eigen ego?  Hij stelt, dat als ons dat lukt, we kunnen zien dat ons ego bepaald wordt door angsten, ambities en verlangens.
Is dat zo? Waren mijn gedachtenspinsels een project op weg naar het vervullen van mijn verlangens? Was ik bezig de realiteit te manipuleren en zo naar mijn hand te zetten dat het een voor mij gewenste situatie zou zijn? Lastige vragen, maar toch. Ik hield mijzelf de spiegel voor. En als ik even verder keek dan mijn eerste afweer, ontdekte ik in mijn gedachtenspinsels inderdaad een klein belang. Met de concentratie van een jager, had ik de staart van het beestje te pakken. En toen ik beter keek, bleek het beestje toch ook wel een groot belang ; )
Dit gaf mij de keus. Mijn belang vasthouden en ervoor gaan, of loslaten en iets groters de ruimte geven. Wat wil? Ik waagde de sprong. En opnieuw kwam ik aan in het moment en opende zich de wereld. Volgens mij stak ik hiermee de kloof over die Laloux beschrijft in zijn boek. Terwijl de trein verder reed, bedankte ik de verstoring. En stelde ik me open voor werelden die ik zelf niet had bedacht.

Bron: Laloux, Frederic (2015). Reinventing Organizations. Lannoo nv, Tielt & Het Eerste Huis, Haarzuilens

Waar kies je voor?

By

Gisteren had ik een gesprekje met studenten over goed en slecht en het welzijn van alle betrokkenen op de lange termijn. Oftewel ethiek. En wat ik zo leuk vond om te merken was dat ze echt zoeken hoe ze in deze tijd ‘goed’ kunnen doen. De grootste frustratie zat in de kleding. ‘Hoe kunnen we nu goede kleding kopen, kleding die niet door kinderhanden gemaakt is, zonder daar een kapitaal voor uit te hoeven geven?’ En dan nog. ‘Stel dat ik een heel duur shirt koop bij Boss, weet ik nóg niet of het schoon is’. Waar moet je beginnen. De bereidheid om ‘goed’ te doen is er zeker wel. Resulterend in een gevoel van onmacht en lamlendigheid bij de een, strijdlust en ‘het moet allemaal anders’ bij de ander en nuchtere stellingname ‘ik doe het gewoon zo’ bij een derde. Zonder in christelijk moraalridderschap te vervallen ben ik deze vragen met hen gaan onderzoeken. We maakten kennis met Aristoteles en het cultiveren van deugden (prudent– wat een mooi woord), Kant en zijn vertrouwen in de autonome redelijkheid van de mens. En Machiavelli. Deze laatste leverde het meeste gespreksstof op. Hij stelt dat je de nu eenmaal aanwezige egoïstische drijfveer in de mens niet moet indammen, maar juist moet inzetten voor persoonlijk belang en organisatie belang. Dit creëert ijverige werknemers die er elke keer voor gaan en elkaar proberen te overtroeven in ondernemingslust. Misschien moet het boek van Joep Schrijvers ‘Hoe wordt ik een rat’ op de lijst voor ethiek. Zonder hier te lang in blijven hangen, gingen we verder met ons onderzoek. En vonden ook Jezus. Hij spreekt over liefde als hoogste goed; ‘Al ware het dat ik bergen verzette, maar ik had de liefde niet, ik ware niets’. Leuk om hier nog even de Kleine Prins bij te betrekken en zijn onderzoek naar wat dat dan is. Hij stelt: ‘alleen met het hart kun je goed zien, het wezenlijke is voor de ogen onzichtbaar’. Goed en slecht en het welzijn van alle betrokkenen op lange termijn is nog niet zo eenvoudig te bepalen. De studenten vroegen: ‘Hoe doet u dat dan mevrouw?’ Die dag had ik een groen jasje aan waar ik al heel wat complimentjes op had gekregen omdat het zo goed bij mijn ogen kleurde. Ik heb dat gebruikt als voorbeeld van één van mijn 100 kleine keuzes op een dag. Ik vertelde dat het jasje uit de zak van de buurvrouw kwam. Zij had haar kasten opgeruimd en wij konden uitzoeken wat ons paste. Zo kon ik het consumentisme een beetje indammen en duurzaam gebruik maken van wat er gewoon is. Ik vertelde over de vriendin die vanuit verwondering haar kinderopvang leidt en wat voor een rust en ruimte dat brengt in het gebouw, bij de ouders én de kinderen. Ik vertelde over Mark Vlasblom en het voorbeeld van groeiend respect binnen het ROC. En ik vertelde over ons landgoed in Frankrijk waar we o.a. door permacultuur nu een overvloed aan biodiversiteit zien ontstaan. En ineens realiseerde ik me mijn plek als leider en docent. Dat je een rolmodel bent. En je mede door keuzes vorm geeft aan het toekomstige welzijn van meerdere betrokkenen op de lange termijn. Hoe mooi het is om hierover het gesprek aan te gaan met elkaar. Waar kies je voor?

Bron: Krabbe, H. (2011)  Communicatieprofessionals en ethiek.  Pg 96-110 Den Haag: Boom Lemma  I Korintiërs 13: 2
Antoine de Saint-Exupery (2014) De Kleine Prins. Donker B.V., Uitgeversmaatschappij Ad.

 

Laat het los

By

Vandaag heb ik het gewoon gedaan. Net als die kleine meisjes van 4,5,6 jaar uit volle borst en met bijpassende armgebaren gezongen; ‘Laat het los, laat het gaan, het roer moet om, ja dat moet. Laat het los, laat het gaan.’ Een koningin die met armgebaren haar eigen wereld creëert. In het geval van de Disneyfilm een ijspaleis. Creatiekracht in beeld gebracht: ‘in elk kristal weerklinkt de echo van mijn geest’. Mooi gevonden. En zo krachtig zíjn we ook. De tekst werkt aanstekelijk en wie wil dat nu niet. Een eigen wereld scheppen, vrij van pijn, angst en onzekerheid. Een wereld waarin we alle ongemakkelijke gevoelens buiten sluiten en niet op eieren hoeven te lopen.
‘Om los te laten, moet je eerst verantwoordelijkheid nemen’, las ik in een boek over de oude Hawaïaanse levenskunst Ho’oponopono . Los laten en verantwoordelijkheid nemen, een interessante combi. Ik vroeg me af wat ze daarmee bedoelden en las verder. Die oude Hawaïanen zeggen; ‘jij bent de enige die verantwoordelijk is voor de dingen die er in jouw leven gebeuren.’ Hmmm, mooi is dat. Ik weet niet of ik dat nu zo fijn vind. Ik kan er toch niets aan doen dat anderen mij een rot-gevoel bezorgen?
Die oude Hawaïanen zeggen dat wat buiten jezelf ligt, in feite een weerspiegeling is van iets in jezelf. Net als een dia op de muur. Op het moment dat die daar geprojecteerd is, kun je er een luie stoel voorzetten, maar dan verschijnt het beeld op de stoel. Of je kunt de muur gaan overschilderen, of met een hamer te lijf gaan, maar het beeld verdwijnt daar niet mee. Je moet naar de projector en onderzoeken of je de dia kunt vervangen.
Maar hoe vervang je nu een dia in je projector? Hoe doe je dat? En dan kom ik terecht bij een boeddhistische yogi uit India, Tilopa. Ik heb jaren de zin bij me gedragen die hij gaf aan zijn geliefde leerling Naropa toen ze samen zwommen in de Ganges: ‘laat los, Naropa’. Nét een ander lied dan dat van Disney. Tilopa legt uit: ‘Je bent niet gebonden door wat je waarneemt, maar door wat je vast houdt. Laat daarom lòs, Naropa!’ .
Misschien maakt dat wel het verschil, het Loslaten van Disney en het Loslaten van Tilopa. De een streeft naar geluk en sluit daarvoor dingen uit. En de ander streeft naar vrede en sluit daarvoor alles in.
Want eigenlijk weten we het ook wel. Niets verdwijnt door je ervan af te keren. Hoe mooi je je nieuwe wereld ook maakt, of hoezeer je je wereld probeert te beschermen. Er komt een moment dat dat wat je niet wilde, op je deur komt kloppen. Ook in de Disney film. Uiteindelijk kómt de liefde, in de vorm van haar zus en de sneeuwpop, binnen, en móet ze wel toestaan. Dat doet zeer, scherpe pijn. En die pijn staat ze toe. En wat er dan gebeurt in de film is het zelfde als waar de Hawaïanen het over hebben: tranen zijn smeltwater en het ijs ontdooit. De dia verandert en de wereld krijgt een nieuwe kleur. Heerlijk om dan het liedje van de gesmolten ijskoningin te zingen:

‘T is grappig dat wat afstand, zo snel weer inzicht gaf.
Want de vrees die mij steeds voort joeg, glijdt nu al van mij af.
Ik ga opzoek naar wie ik ben. Verleg de grenzen die ik ken.
Geen goed of fout, telt hier voor mij. Ik ben vrij.
Laat het los, laat het gaan.”

bronnen:

http://www.songteksten.nl/songteksten/365740/frozen–disney-/laat-het-los.htm
De genezende kracht van Ho’ oponopono Dr. Luc Bodin- Nathalie Bodin – Jean Graciet
http://www.prajnaparamita.nl/texts/mahamudra/

Tijger in je team?

By

Voor ons gevoel van veiligheid zijn wij op de een of ander manier vaak gericht op onze omgeving. Bij elke ontmoeting scannen we in no time of we er mogen zijn, of de ander te vertrouwen is, of we een plek hebben en of we enigszins kunnen inschatten wat de (impliciete) normen zijn van de groep. Door je vervolgens aan de codes te houden; je plek in te nemen en je rol te spelen, hoor je erbij en is veiligheid ‘geregeld’. De groep blijft in stand en de rust bewaard. Hoe voorspelbaarder de groep, hoe duidelijker je plek, hoe groter je invloed, hoe veiliger je je voelt.
Maar de wereld is steeds minder duidelijk. Plekken veranderen voortdurend en mensen zijn steeds minder bezig met het bevestigen van de orde, de relaties en elkaar. Gericht op de taak en op overleven lijkt het werkveld ‘survival of the fittest’. Hoe zorg je er dan voor dat je ontspannen en vol vertrouwen aanwezig bent en je je open kunt stellen voor de toekomst die zich ontvouwt… Linke soep toch?
Of een organisatie succesvol is, hangt voor een groot deel af van de kwaliteit van de samenwerking tussen de leden van de organisatie. Een samenwerking waarin de leden optimaal in staat zijn ‘good work’ te leveren en met elkaar van meerwaarde te zijn voor ‘the organization’s evolutionary purpose’ zoals Laloux dat benoemd. Ik moet dan denken aan groepsdynamica met Piet Weisfelt. In plaats van het organiseren van de veiligheid door middel van heldere doel- en taak omschrijvingen, nodigd hij uit om de ontmoeting aan te gaan op de grens. Na alle lessen die ik heb gegeven over groepsontwikkeling, groepsdynamica en de psychologie van gedragsverandering, kom ook ik daar elke keer weer op uit. Natuurlijk is het handig om te wéten hoe het werkt met groepsontwikkeling. Maar we hebben gewoonweg de tijd niet meer om in teams opeenvolgend de stappen ‘forming, storming, norming, performing’ te doorlopen. Zeker niet in grote groepen. Er is te veel verandering en dynamiek gaande, en toch willen we performen. We willen vliegen én we willen veiligheid en vertrouwen.

How to do? In een filmpje in het programma ‘leiders gezocht’ zegt Jagdish Parikh, zakenman, schrijver en hoogleraar aan Harvard en Fontainebleau: “One may say there is a crisis of leadership, but I would go a little deeper in that and I would say that there is really a crisis of courage.”
Deze uitspraak raakte me en ik vroeg mij af: Hoe zou het zijn als we de moed hebben die ontmoeting op de grens aan te gaan? Als we even niet sturen op de veiligheid van buitenaf, maar handelen uit vertrouwen van binnenuit. Hoe zou het zijn als we risicootjes durven nemen? Gek genoeg, is mijn ervaring, als ik deze weg in sla, zijn mensen meestal opgelucht als ik de ontmoeting aanga. Op het moment dat ik de grens opzoek, wordt de ontmoeting spannend. Ineens blijkt er meer te zijn dan impliciet is afgesproken. Blijken mensen ruimer dan de kaders. De bescherming wordt een poort naar leven in de brouwerij. Ervaren jullie dit ook zo?
Ik wens jullie veel ontmoetingen op de grens en ontdekkingen voorbij de omheining.

Bronnen:
Gardner, Csikszentmihalyi, Damon; ‘Het GoodWork Project’.
Verdiepingsblok met Piet Weisfelt Touching the community soul 5 en 6 oktober 2015
Frederic Laloux; ‘Reinventing organisations’
http://educatie.ntr.nl/leidersgezocht/

‘Wat je nu bent, is wat je bent geweest; en wat je zult zijn, is wat je nu doet.’ Bhoeddha

By

De zon schijnt, er waait een zachte herfstbries en gele blaadjes dwarrelen neer op mijn balkon. Heerlijk moment om de ruimte te nemen en mijn gedachten ook rustig te laten dwarrelen. Ont-focussen en gewoon simpelweg aanwezig zijn.
Voor mijn neus ontwaar ik een sprinkhaan. Hij zit op het blad van de orchidee op mijn bureau. Zo’n dikke groene met een krulstaart. Ik maak er een foto van en deel deze met een vriendin. Direct krijg ik een appje: “Sprinkhaan: kijkt niet om en springt vooruit de toekomst in.” De sprinkhaan blijft echter stil zitten. Misschien laat ook hij zijn gedachten dwarrelen…
Als je even achterover leunt, is er eigenlijk zoveel te oogsten. Appels én peren, eikels én kastanjes, in loondienst én eigen bedrijf. We hoeven niet eens te kiezen! Zoals Tofik Dibi pas bij ‘De Wereld Draait Door’ zei: “moslim, Marokkaans én homoseksueel”. Mooi hoe hij benoemde dat juist de gedachte te moeten kiezen, de dingen gevaarlijk maakt. Want dat betekent dat of het één of het ander weg moet. In zijn geval: óf uit de kast, óf in de gemeenschap. Zo werkt het vaak in de praktijk ook. Het lijkt er op dat je veelal moet kiezen. Wat is je standpunt? Waar sta je voor? Waar ben je tegen? Wat sluit je uit? Wat moet er weg? Wie of wat mag wel zijn of juist niet? Keren we naar binnen of juist naar buiten? En zo nog vele vragen.
Zodra je denkt dat je moet kiezen, zit je eigenlijk al ‘gevangen’, want de opties zijn er gewoon. De keuze die je denkt te moeten maken, is alleen nog een poging om controle uit te oefenen. Alsof datgene waar je ‘tegen’ bent, verdwijnt op het moment dat je het niet wilt hebben. Maar zo werkt het niet. Het ís er namelijk al. Of je nu voor of tegen bent. Zo is er de herfst en vallen de blaadjes. En zo is er buiten én binnen. Vastpakken én loslaten. Het mooie is – en dat geloof ik oprecht – dat wanneer én én er mag zijn, er een authentieke beweging ontstaat. Deze welt op en wordt zichtbaar. Wat zich dan laat zien, hoeft zich niet af te zetten en hoeft niets uit te sluiten. Zo krachtig én eenvoudig is het.
De sprinkhaan zit stil. Zou hij moeten kiezen, nu springen óf blijven zitten? Voordat hij begint te lopen pak ik hem voorzichtig op en breng hem naar buiten. Daar kleurt hij mooi bij de blaadjes en heeft hij meer ruimte om te springen. Veel succes met jouw spring- en loopbaan. Ik ga ook weer verder.